Jeden z pierwszych zwiastunów wiosny – wawrzynek wilczełyko

Rośnie w cienistych lasach liściastych i mieszanych, na żyznych, próchniczych glebach o odczynie obojętnym lub zasadowym.

 

Kwiaty są nektarodajne i wydzielają odurzający zapach podobny do zapachu hiacyntów.

 

Należy pamiętać, że jest tyleż piękny, co trujący. Już sama nazwa odstrasza! Wilczełyko… Określenie „wilcze, wilczy” od dawna używane było do nazywania roślin trujących (np. pokrzyk wilcza jagoda), a łyko kojarzy się z czymś trudnym do pogryzienia, żylastym.

 

Łacińska nazwa to Daphne mezereum. Daphne to starogrecka nazwa lauru szlachetnego, w którego została przemieniona mitologiczna nimfa Dafne. Linneusz użył jej z powodu podobieństwa liści obu gatunków. Epitet gatunkowy mezereum nawiązuje do trujących właściwości rośliny.

 

Dawne polskie nazwy wawrzynka wilczełyko to m.in.: dafna, dafnina, wawrzyn, wawrzynek, wilczypieprz, wilczeołyko, diabelski krzak, wężowe drzewo czy krzak nędzy.

 

Jego owoce dojrzewają w czerwcu i lipcu, są czerwone, zlokalizowane poniżej liści i stanowią pokarm m.in. bażanta, kosa, kwiczoła, rudzika i śpiewaka.

 

Według ludowych przekazów to roślina magiczna. Wywar z korzenia wilczegołyka i jarzębiny wylany na drogę miał moc rozkochania mężczyzn, a zamiatanie izby wawrzynkową miotłą w Dzień Świętego Szczepana (26 grudnia) miało gwarantować brak robactwa w domostwie.

 

Gatunek ten w Polsce jest objęty częściową ochroną gatunkową.

 

Wawrzynek wilczełyko w rezerwacie Sufraganiec. Fot. Piotr Waleron.

Rezerwat częściowy „Sufraganiec”, utworzony w 1961 r., zajmuje powierzchnię 16,91 ha. Położony jest blisko naszej kieleckiej siedziby, na terenie Leśnictwa Gruchawka. Powstał w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych malowniczego fragmentu lasu mieszanego z udziałem jodły, dębu, sosny i świerka oraz roślin charakterystycznych dla Gór Świętokrzyskich.